Marcin Lewandowski

Aktywność fizyczna towarzyszy człowiekowi niezmiennie od początku świata. Jedyne co się zmienia to cele i motywacja, które prowadzą nas do sportu. Przeważnie ludzie mają do czynienia z jakąkolwiek formą aktywności ruchowej tylko na lekcjach wychowania fizycznego. Jednak czy to jest już sport? Teoretycy zajmujący się wychowaniem fizycznym, czy sportem nie mają problemów z rozgraniczaniem tych pojęć i od wielu lat skutecznie tłumaczą studentom Akademii Kultury Fizycznej różnice jakie zawierają się w tych dwóch definicjach. Oczywiste jest to, że podczas lekcji wychowania fizycznego nauczyciel ma tylko zadbać o prawidłowy rozwój organizmu dziecka oraz zachęcić go do uprawiania jakiejkolwiek dyscypliny sportu w celu dbania o odpowiednią sprawność ciała. Nauczyciel ma pomóc odnaleźć się w „swojej” dziedzinie sportu. Nie każdy może zostać Mistrzem Olimpijskim, ale każdy ma prawo do czerpania radość z uprawiania ćwiczeń.

Bardzo popularne stało się pojęcie rekreacji, coraz więcej osób biega, jeździ na rowerze, pływa na basenie, gra w „kosza”, „siatkę”, „nogę” czy innych gier zespołowych. To jest niezwykle ważne, aby przez całe swoje życie wykazywać aktywność fizyczną, wpływa to nie tylko na wysoką sprawność fizyczną, ale także na poprawę naszego  samopoczucia i nie potrzebne są tu żadne badania naukowe, wystarczy przekonać się na „własnej skórze”.

Zupełnie inne cele stawia przed człowiekiem sport, który jest świadomą próbą poddania się reżimowi treningowemu mającemu na celu osiągnięcie mistrzostwa sportowego. Zawodnik decydujący się uprawiać sport gotów jest do wielkich poświęceń. Zdarza się tak, że organizm domaga się przerwy w nieustannym treningu na tzw. „wysokich obrotach” i pojawiają się kontuzje. Tutaj również można dopatrzeć się różnicy między sportem, a aktywnością fizyczną. Przecież kontuzja nie wpływa pozytywnie na poprawę naszego zdrowia. Niekiedy trening jest tak mocny, że powoduje spustoszenie w organizmie zawodnika. Cele jakie stawiają przed nami: aktywność fizyczna i sport są różne. Mimo wszystko zawodnicy często opowiadają o tym, że po prostu kochają to co robią i sprawia im to olbrzymią przyjemność. W dzisiejszych czasach na sport przekazywane są olbrzymie pieniądze. Sportowcy otrzymują stypendia, jakie w założeniach powinny zapewniać im możliwość spokojnego trenowania bez potrzeby podejmowania stałej pracy w celu zapewnienia sobie godnych warunków do życia.

Mam nadzieję, że ten krótki felieton sprawi, że osoby odwiedzające stronę Marcina wypowiedzą się na ten temat, gdyż uważam go za ciekawy i nadający się do dyskusji. Jedno jest pewne, wszelkiego rodzaju aktywność fizyczna, czy to na poziomie sportu czy też rekreacji niesie za sobą konkretne korzyści. W pierwszym przypadku jest to radość z wygrywania, sława i pieniądze, a w drugim, podnoszenie własnej sprawności, dbanie o sylwetkę, sposób poprawy samopoczucia, a także radość jaką niesie pokonywanie własnych słabości. Czy zatem osoby zawodowcy, aż tak bardzo różnią się od amatorów? Poziomem sportowym na pewno, ale czy ambicja i wola walki nie występuje w obydwu przypadkach? Czy zatem amator nie ma prawa nazywać siebie sportowcem? Serdecznie zapraszam do dyskusji…  

« poprzednia		następna »